DIRIXIR SÓ COA MIRADA… CREES QUE É POSIBLE?

DIRIXIR SÓ COA MIRADA… CREES QUE É POSIBLE?

Os grandes directores recoñécense por conseguir que grandes conxuntos de músicos (orquestras e coros) logren transmitir ao público a súa versión dunha obra musical. Todos buscan a maior eficiencia expresiva. Algúns usan todo o seu corpo, outros economizan os seus xestos para lograr efectos contrastados nos momentos cla ve.A primeira imaxe que se nos vén á mente dun director de orquestra está relacionada coas súas mans e, en moitos casos, coa batuta.

Con todo, case tan importante como os xestos é a mirada e poucos directores eran tan conscientes do poder da súa mirada como Leonard Bernstein. Un vídeo da súa actuación coa Filarmónica de Viena en 1989, na que dirixiu “só coa mirada” o movemento final da Sinfonía nº 88 de Josef Haydn, foi utilizado recentemente para realizar unha investigación sobre a capacidade de comunicación da mirada na dirección orquestral. No vídeo resalta a extraordinaria capacidade da mirada de Berstein para transmitir a súa visión da obra.

Os resultados da investigación indican a existencia de todo un léxico relacionado coa mirada, tanto para os principais aspectos da execución (inicio e final, dinámica e expresión) como en aspectos máis sutís da comunicación cos músicos, incluíndo sinais apreciativas ou de desgusto sobre a súa execución. Ademais, o estudo revelou que algúns xestos relacionados coa mirada son internacionais, mentres que outros dependen máis do contexto cultural do director e a orquestra. Esta linguaxe resulta xeralmente máis claro para os músicos profesionais, máis afeitos traballar con distintos directores, mentres que non sempre é correctamente interpretado polos músicos afeccionados ou o público sen experiencia interpretativa.

Non sorprende, por tanto, que todos os profesores insistan constantemente aos seus estudantes nas orquestras e coros: mirade ao Director!

Máis información:

Video de Leonard Bernstein (con la mirada: desde 25’15” a 28’52”)

Artigo da investigación: http://dx.doi.org/10.3390/mti4020020

Este artigo foi escrito por Antonio Bode Riestra, cellista, pai de ex-alumnos do CMUS de Culleredo.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies